Pustułka - Falco tinnunculus
By admin | January 27, 2008
Samiec ma głowę i kark szare, grzbiet rdzawy, pokryty trójkątrr plamami, ogon szary z szeroką czarną przepaską na końcu. Samica ma głowę, kark, grzbiet i wierzch ogona ceglastorude. Na wierzchu ciała i ogona znajdują się brunatnoczarne, poprzeczne pręgi. Na końcu ogona znajduje się czarna przepaska. Spód ogona j białawy. Długość ciała samca wynosi 310—355, samicy 330- 380 mm. Charakterystyc ną cechą rozpoznawczą jest szeroka czarna przepaska na ko jasnego ogona. W locie pustułka często „zawisa” nad jednym miejscem z opuszczonym ku dołowi ogonem i uniesionymi, poruszają mi się dość szybko skrzydłami. Pustułka jest u nas nielicznym, a miejscami średnio licznym gatunki: lęgowym.
Występuje i gnieździ się zarówno w lasach nizinnych i górskich, jak i na terenach otwartych oraz w pobliżu osiedli ludzkich.
W odróżnieniu od poprzednio opisanych sokołów, które chwytają zdobycz w powietrzu, pustułka chwyta ją głównie na ziemi. Odżywia się przeważnie drobnymi gryzoniami, ponadto drobnymi ptakami i owadami. Jest ona gatunkiem pożytecznym, lecz ze względu na swą niewielką liczebność nie ma obecnie żadnego znaczenia gospodarczego.
Oprócz wymienionych lęgowych sokołów, na teren Polski zalatują corocznie: drzemlik (Falco columbarius) i kobczyk (Falco vespertinus).
Topics: drapieżniki, fauna, ornitologia | No Comments »
Myszołów zwyczajny - Buteo buteo
By admin | January 27, 2008
Obie płci są jednakowo ubarwione. Ubarwienie jest zmienne: Od ciemnobrązowego do jasnokremowego. Piersi są podłużnie strychowane. Brzuch jest jasny. Złożone skrzydła sięgają poza połowę długości ogona. Długość ciała samca wynosi 460-520, samicy 463-568mm. Charakteryzuje się ona szerokimi skrzydłami i szerokim ogonem, na spodzie które znajdują się liczne wąskie przepaski. Myszołów jest średnio licznym, a miejscami nielicznym ptakiem, lęgnącym się na terenie całego kraju. Biotopem jego są lasy, zwykle ich obrzeża, lub obrzeża enklaw leśnych. Pokarmem myszołowa są drobne gryzonie, młode osobniki gatunków łownych, np. cietrzewie, kuropatwy, drobne wróblowce, ponad gady i owady. Gatunek ten jest raczej pożyteczny, obecnie bez znaczenia gospdarczego. W okresie jesiennozimowym na teren Polski zalatuje ze wschodu
myszołów włochaty - Buteo lagopus (Briinnich). Charakterystyczną cechą rozpoznawczą myszołowa włochatego jest ciemna przepaska na brzuchu i ciemna plama w okolicy stawu nadgarstkowego.
Topics: drapieżniki, fauna, ornitologia, ptaki | No Comments »
Orzeł przedni - Aquila chrysaetos
By admin | January 27, 2008
Obie płci są jednakowo ubarwione. Ogólny ton upierzenia jest jasnobrunatny. Na końcu ogona znajduje się dość szeroka, czarna przepaska. Reszta ogona, około 2/3 od nasady, jest ciemnoszara . Ptaki młode są ciemniej upierzone; nasadę ogona mają brudnobiałą. Ostateczne upierzenie uzyskują po 5 latach. Do tego czasu stopniowo bierają one upierzenie ostateczne. Długość ciała samca wynosi 0-850, samicy 910—928 mm. Charakterystyczną cechą rozpoznawczą jest lekkie zaokrąglenie ogona i czarna, szeroka epaska na jego końcu, szczególnie dobrze widoczna u ptaków młodych, które ponadto mają białą plamę na spodzie skrzydeł. Orzeł przedni jest w Polsce gatunkiem skrajnie nielicznym. Stan jego szacuje się na 8—10 par. Lęgnie się jedynie w Karpatach i na Mazurach. Jest to ptak związany z terenami skalistymi i obszarami otwartymi. Pokarmem tego gatunku są ssaki średniej wielkości, od wielkości zająca do lisa i duże ptaki, od wielkości głuszca. Wyjątkowo orzeł poluje również na większe ssaki.
Topics: drapieżniki, fauna, ornitologia, ptaki | No Comments »
Bielik - Haliaeetus albicilla
By admin | January 27, 2008
Obie płci są jednakowo ubarwione. Upierzenie ma kolor brunatny, jedynie głowa i szyja są jasnobrunatne, a ogon czysto biały. U osobników młodych ogon jest szarobrunatny. Długość ciała samca wynosi 755—900, samicy 855—980 mm.
Charakterystyczne dla niej są długie i szerokie, prawie nie zgięte w stawie nadgarstkowym skrzydła z palczasto rozstawionymi lotkami I rzędu. Pewną cechą zpoznawczą jest krótki, klinowato zakończony ogon, biały u osobniów dorosłych, ciemny u młodych.
Bielik jest gatunkiem skrajnie nielicznym. Lęgnie się przede wszystkim a północy Polski. Jest to ptak związany z dużymi obszarami wód, równo śródlądowych, jak i morskich, pokarmem tego gatunku są ryby i odpady rybne, ptaki do wielkości łabędzia i ssaki do wielkości psa. Obecnie, ze względu na niewielką liczebność, jest to ptak bez znaenia gospodarczego.
Topics: drapieżniki, fauna, ornitologia, ptaki | No Comments »
Błotniak stawowy — Circus aeruginosus
By admin | January 27, 2008
Samiec ma głowę jasnobrązową, grzbiet ciemnobrunatny, ogon rdzawoszary. Środkowa część skrzydła jest jasna. Samica ma grzbiet czekoladowobrunatny, głowę i potylicę białe lub kremowobrązowe. Długość ciała samca wynosi 490-543, samicy 521-600. Noga ma wygląd jak u poprzednich gatunków. Zarys sylwetki i sposób lotu jest taki jak u poprzednich błotniaków Przy obserwacji górnej powierzchni ciała na skrzydłach samcć w środkowej części widać jasną, dość szeroką smugę. Samica ma jasną głowę i przednią krawędź skrzydeł przy nasadzie. Jest to nieliczny, a miejscami średnio liczny ptak lęgowy na niżu. Biotopem jego są zarosłe trzcinami brzegi jezior, stawów i rzek. Pokarmem błotniaka stawowego są głównie ptaki, a przede wszystkij wysiadujące jaja samice dzikich kaczek, kulików, łysek i perkozów. Zjada on również pisklęta i jaja tych gatunków. W mniejszym stopniu żywi się gryzoniami, gadami i owadami. Gatunek ten może wyrządzać szkody w gospodarstwie łowieckim. Poza wymienionymi gatunkami można spotkać w Polsce zalatujące do nas błotniaka białego — Circus macrourus (Gmelin). Samiec błotniaka białego przypomina najbardziej samca błotniaka zbożowego jednakże grzbiet ma znacznie jaśniejszy, a spód ciała czysto białe. Samica jest podobna do samicy błotniaka zbożowego i popielatego.
Topics: drapieżniki, fauna, ornitologia, ptaki, zwierzyna | No Comments »
Jastrząb - Accipiter gentilis
By admin | January 27, 2008
Upierzenie obu płci jest mniej więcej jednakowe. U osobników dorosłych na szarobiałym spodzie ciała znajdują się poprzeczne, ciemne przepaski. Ptaki młode w pierwszym upierzeniu różnią się wyraźnie od dorosłych, m.in. na jasnogliniastym spodzie ciała zamiast poprzecznych przepasek znajdują się u nich podłużne płomyki. Długość ciała samców
wynosi 520-560, samic 600-645 mm. Sylwetka siedzącego ptaka jestdosyć smukła. Charakteryzuje się małą głową i długim, wąskim ogonem. Skrzydła są krótkie — złożone nie sięgają do połowy długości ogona. Charakterystyczne są dla niej
krótkie, zaokrąglone skrzydła z palczasto rozstawionymi przednimi lotkami i białe pokrywy podogonowe. Lecący jastrząb wykonuje na przemian kilka szybkich uderzeń skrzydłami, oddzielonych chwilą bezruchu. Jastrząb jest średnio licznym, a w niektórych rejonach nielicznym ptakiem lęgowym występującym na terenie całego kraju. Biotopem tego ptaka są lasy różnego typu. Pokarmem jastrzębia są głównie ptaki średniej wielkości:
ząbki, cietrzewie, bażanty, kuropatwy, niekiedy głuszce, poza tym łebie, krukowate, większe wróblowce, ptactwo domowe. Z ssaków wyta przeważnie młode zające i wiewiórki, rzadko drobne gryzonie, becnie jest to ptak bez większego znaczenia gospodarczego na większości terytorium naszego kraju, jedynie w miejscach liczniejsze- występowania może wyrządzać pewne szkody wśród ptactwa hodowlanego i domowego.
Topics: drapieżniki, fauna, ornitologia, ptaki, zwierzyna | No Comments »